Op 15 september komt Leo Fijen om 13:45 uur in de St. Urbanuskerk het seizoen 2018/2019 openen. In tien kernpunten bemoedigt Leo Fijen ons dat we als geloofsgemeenschap vertrouwen mogen hebben in de toekomst van de kerk. Die toekomst zal er anders uitzien dan we denken te weten, want de Geest van God waait waarheen hij wil. En die toekomst gaat goed samen met de menselijke maat van beleid, plannen maken en rekenwerk. Laat u inspireren door Leo’s boek “Loslaten en Thuiskomen.

Kennismaking

Leo en ik hebben elkaar één keer gezien in november 2016 bij een KRO-stand voor aanvang van Night of the Proms. Leo kan zich dat natuurlijk niet herinneren, want ik was één van de velen die een boek bij Leo kocht. Doch, ik zie het nog zo voor mij. Ik werd getrokken door de titel van het boek “loslaten en thuiskomen”. Zijn titel had voor mij alles te maken met de progressieve chronische ziekte Parkinson waar ik sinds eind 2014 mee moet leven én waar je geregeld iets moet achterlaten van wat je daarvoor nog goed kon. Daarnaast was mijn moeder in maart 2016 overleden en ik zag mijn vader worstelen met de regie om zijn dagelijks leven. Twee ervaringen die vragen om een nieuwe balans in het leven.

Loslaten en thuiskomen

In het boek “loslaten en thuiskomen” schrijven Leo Fijen en Gerard de Korte elkaar elke week een brief. Het zijn er 22, waarbij Leo de aangever is en telkens nieuwe onderwerpen te berde brengt en waarin Gerard de Korte hem volgt en antwoord geeft. Leo is al dertig jaar werkzaam bij de KRO in diverse functies en stapt tijdens het schrijven van de brieven over naar Uitgeverij Adveniat. Gerard de Korte is Bisschop van Groningen en wordt kort daarop Bisschop van Den Bosch. Beiden een nieuwe baan, beiden verhuizen. Daarnaast zijn er nog meer parallellen: ze zijn in hetzelfde jaar geboren, doen beiden de studie geschiedenis, geven beiden het christelijke geloof door. Leo als mediaman en Gerard de Korte als Bisschop. In het boek leren we beide mannen beter kennen. Eén van de vele inzichten in loslaten en thuiskomen is de toekomst van geloofsgemeenschappen. Leo komt elk jaar in zo’n 45 parochies en heeft daarmee veel ervaring van wat werkt en wat niet. Ik neem u mee naar brief 20 die door Leo is geschreven.

De toekomst van de kerk

De brief heeft als thema “Kansen voor de toekomst van lokale kerken”. Daarin komen 10 punten voor die richting geven aan de toekomst van de kerk. Van de 10 punten pak ik er een paar uit die me inspireren en hopelijk u ook.

Stop met klagen

Het eerste punt is “stop met klagen” en we klagen wat af. Over jongeren die maar met mondjesmaat in de kerk komen, de ouderen die steeds ouder worden, de kerken die gesloten worden en vult u zelf maar aan. Het is een negatieve manier van kijken, het verwijderd en verzoent niet en daardoor ben je als gemeenschap niet uitnodigend voor nieuwe leden.

Lokaal aanwezig

En dan het punt “doe de deuren van de kerk open en wees als kerk aanwezig in de lokale samenleving”. Daar hebben we een diaconale opdracht, want een kerk die niet dient, dient nergens toe. Een brede diaconale aanwezigheid van de kerk oogst waardering bij buitenstaanders. En wat mij betreft ligt die opdracht heel dicht bij ons zelf. Dat kan binnen het gezin, naar vaders en moeders, opa’s en oma’s en ook de eigen kinderen of de klein-kinderen. Zorg om elkaar en voor onze ouderen is heel belangrijk en de basis van diaconie. En daarna kom je al gauw bij familie, vrienden en buren. We worden vaak geroepen, maar laten we ons ook roepen? Vindt men wel gehoor bij ons?

Organiseer evenementen

Als derde punt “Organiseer meer evenementen”. Voor de oudere generaties dien je eerst gedoopt en als kerklid ingeschreven te staan om mee te doen. Voor de jongere generaties dien je eerst mee te doen en wellicht ontstaat dan de behoefte om bij de gemeenschap te horen. Daar werkt het model kerk dus andersom en dan blijken scharniermomenten in het leven instapmomenten te zijn. Dat is de weg van individualisme, naar belevenismomenten en vandaar naar gemeenschapszin. Wat we dus als kerk kunnen doen, is zorgen dat we midden in de lokale samenleving aanwezig zijn met evenementen. De ontwikkelingen van een Noorddamcentrum in de tuin van de kerk past daar helemaal bij. En als we het dan toch over beleid en plannenmakerij hebben dan hebben we als kerk niet de luxe om het gebouw zonder de Stichting Vrienden van de Bovenkerkse Urbanus te bekostigen.

Allemaal kinderen van één God

Het boek “loslaten en thuiskomen” is een echte aanrader. Ik wil graag afronden met een citaat van Gerard de Korte”

“Juist nu moeten de kerken en alle organisaties die zich door het christelijk sociaal denken laten inspireren “de kracht van verbondenheid” uitdragen en daar vooral concreet naar leven. Mensen horen principieel bij elkaar als kinderen van God, ondanks verschillende godsdienstige en levensbeschouwelijke overtuigingen. Juist in een wereld van vandaag is het belangrijk om de menselijke waardigheid te beschermen en op te komen voor onderlinge solidariteit”.

Die boodschap mogen we ons denk ik heel persoonlijk aantrekken en als we dat doen, dan zit het wel goed met de toekomst van de kerk.

Edwin Barentsen

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.