Het feest van Palmpasen gaat door!

Vandaag is het Palmpasen en het begin van de ‘Goede Week’. Palmpasen: het herdenken van de intocht van Jezus in de stad Jeruzalem. Het volk dat was toegestroomd zwaaide Hem toe met palmtakken. De palmpaasstok is daarvan een afgeleide. En dat was vanochtend goed te merken tijdens de feestelijke viering! Een stoet van communicanten liep over de Noorddammerlaan naar het Noorddamcentrum, waar nog meer kinderen met Palmpaasstokken zich hadden verzameld. Het kinderkoor zong liederen uit de musical Jesus Christ Superstar, en pastor Adolfs ging ons voor in woord en gebed.

Hoe zou dat toen gegaan zijn, als je erbij geweest was? Het gerucht van Jezus’ komst naar Jeruzalem had door de stad gegonsd. Jezus: de gedreven man, die over God sprak alsof Hij over een vader sprak. De man die mensen niet opnam naar maatschappelijke maat, die niet oordeelde of veroordeelde, maar die de schoonheid zag in ieder mens. Hij wist het woord van God onder de mensen te brengen door het verstaanbaar te maken. Maar Hij deed méér waardoor de mensen Hem toejuichten: de kracht van zijn handen genas. Ook had hij iets weg van een rebel. Hij was niet bang om tegen de gevestigde orde in het verweer te komen. Je moest maar durven! Het gaf de onderdrukten in de stad nieuwe hoop. Hij sprak over liefde en over het eeuwige leven. En is dat niet iets wat we allemaal wel wensen? Mensen dromden samen in de straten om Hem te kunnen zien en juichten Hem wuivend met palmtakken toe. Alsof ze een koning binnenhaalden. Een koning op een ezeltje. Een ongewoon gewone man. Je zal er maar bij geweest zijn, in die dagen.

En nu? Waar lopen wij nog warm voor? Wie halen wij juichend binnen? Wie volgen wij, omdat diegene ons zo weet te inspireren? Ook nu kan succes van korte duur zijn. Er is haast geen voorbeeld waaruit dat duidelijker blijkt dan uit het lijdensverhaal van Jezus. Momenteel kun je ook weer overal de ‘passiespelen’ in soorten en maten bijwonen en meebeleven. Dat beweegt zich van uitvoeringen variërend van J.S. Bach’s klassieker de ‘Mattheüs Passion’ en de musical ‘Jesus Christ Superstar’ tot de vermaarde ‘The Passion’. Je wordt er zogezegd haast mee doodgegooid.

De dubbele betekenis van het woord ‘passie’ blijft merkwaardig. In het dagelijks spraakgebruik staat het natuurlijk voor vurige liefde, hartstocht, een intens verlangen. Tegelijk is het een aanduiding voor, zoals Wikipedia het omschrijft: ‘Een passie is een verhaal, een toneelstuk, een muziekstuk of een beeldend kunstwerk dat het lijden van Jezus Christus als uitgangspunt heeft.’ In die zin zou je het woord ‘passie’ ook kunnen lezen als ‘liefdevolle overgave’. Maar overgave aan wát dan? Aan de dood, in de verwachting, de hoop en het vertrouwen dat dát zinvol is?

Vandaag beroemd en geroemd, morgen verguisd en vergeten. Een boodschap is gemakkelijk verkeerd uitgelegd of niet begrepen. Wie je ook volgt, volg daarbij vooral de stem van je hart. Dan hoor je vanzelf zuivere waarheid spreken. En durf te staan voor waar je in gelooft. En het verhaal gaat door…