ZATERDAG 19 DECEMBER

Soms zitten we vol met vragen. En heel soms zijn dat gewoon ronduit wensen die we aan God voorleggen. Hoe minder wensen dat zijn, hoe groter de vraag die achter die wensen schuilt, zo lijkt het. De lezing van vandaag leert ons dat ook een wonder soms de tijd nodig heeft. Of in ieder geval geduld van ons vraagt. Neem nou die Zacharias uit de lezing van vandaag: hij zou vast willen juichen bij zo’n bericht dat hij kreeg! Maar soms zijn we met stomheid geslagen…

Uit het heilig evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Lucas 1, 5-25

In de dagen van Herodes, koning van Judea, leefde er een priester, Zacharias geheten, die behoorde tot de klasse van Abia.
Hij had een vrouw uit de dochters van Aäron en haar naam was Elisabeth.
Beiden waren rechtvaardig in Gods ogen en leefden onberispelijk volgens alle geboden en voorschriften van de Heer.
Zij hadden geen kinderen, want Elisabeth was onvruchtbaar en beiden waren al op gevorderde leeftijd.
Toen Zacharias voor God als priester mocht optreden, omdat zijn klasse de beurt had, geschiedde het dat hij – zoals onder de priesters gebruikelijk was – door het lot werd aangewezen om de tempel des Heren binnen te gaan
en het wierookoffer op te dragen.
Het gehele volk stond op het uur van het wierookoffer buiten te bidden.
Er verscheen hem een engel des Heren aan de rechterkant van het wierookaltaar.
Toen Zacharias hem zag ontstelde hij en werd door vrees bevangen.
Maar de engel sprak tot hem: “Vrees niet Zacharias, want uw bede is verhoord; uw vrouw Elisabeth zal u een zoon schenken, die gij Johannes moet noemen.
Ge zult verheugd zijn en het uitjubelen en vele mensen zullen zich over zijn geboorte verblijden.
Hij zal groot zijn in de ogen van de Heer; wijn of sterke drank zal hij niet drinken en nog in de schoot van zijn moeder zal hij met de heilige geest vervuld worden.
Vele zonen van Israël zal hij terugbrengen tot de Heer, hun God.
Hij zal voor Hem uitgaan met de geest en de kracht van Elia om de gezindheid van de vaderen te doen terugkeren in de kinderen en de ongehoorzamen te brengen tot de gesteltenis van de rechtvaardigen, en om zo voor de Heer een welbereid volk te vormen.”
Maar Zacharias zei tot de engel: “Waaraan zal ik dit erkennen? Ik ben oud en ook mijn vrouw is reeds op jaren.”
De engel antwoordde hem: “Ik ben Gabriël, die voor Gods aanschijn staat, en ik ben gezonden om tot u te spreken en u deze blijde boodschap aan te kondigen. Zie, gij zult zwijgen en niet in staat zijn te spreken tot de dag waarop dat zal gebeuren, omdat ge mijn woorden niet geloofd hebt; deze zullen echter op hun tijd in vervulling gaan.”
Intussen stond het volk op Zacharias te wachten en ze verwonderden zich, dat hij zolang in het heiligdom bleef.
Toen hij naar buiten kwam, was hij niet bij machte tot hen te spreken en zij begrepen dat hij in het heiligdom een verschijning gezien had.
Maar omdat hij stom bleef, kon hij slechts tegen hen gebaren.
Toen de tijd van zijn tempeldienst om was ging hij naar huis terug en enige tijd later werd zijn vrouw Elisabeth zwanger.
Zij hield zich vijf maanden lang verborgen en daarna sprak zij: “Dit heeft de Heer voor mij gedaan, toen het Hem behaagd had mijn schande bij de mensen weg te nemen.”


Bijdrage van de webmaster

Er loopt geregeld een man langs ons raam, op straat, pratend, met zijn mobiele telefoon tegen zijn oor. Anders dan zó ken ik hem eigenlijk niet. Die man is beslist geen uitzondering. Voorheen, als ik met de metro naar kantoor ging in plaats van met de fiets, viel mij telkens op hoeveel mensen er met een telefoon in hun handen zitten. Te bellen, of anders wel luisteren naar iets dat via een headset hun hoofden binnendringt. Het is een vertrouwd beeld geworden. Zelfs tieners op de fiets willen niets liever dan constant bereikbaar zijn, door constant in verbinding te staan met anderen. En we praten, en we praten maar…

Maar zijn we zo eigenlijk wel verbonden met elkaar? Er zijn nog maar weinig momenten in ons jachtige leven waarop het écht stil is. Stil om ons heen en stil in onszelf. Doorgaans zijn we zo gewend geraakt aan constant geluid, dat de stilte een vreemde voor ons is geworden. Wie hoort eigenlijk nog hoe de stilte spreekt?

Stilte, misschien zijn we er wel bang voor… Het zorgt ervoor dat we op onszelf zijn teruggeworpen en op onszelf zijn aangewezen. De stilte maakt ons voor even los van alle verbindingen en daarmee zijn we geïsoleerd tot ons werkelijke wezen. En misschien, heel misschien, is die angst voor de stilte wel terug te voeren op onze natuurlijke angst voor de dood. Stilte klinkt als een onzekerheid zonder einde. Maar niet altijd. Er klinkt nog iets anders door in de stilte.

In een donkere periode in mijn leven heb ik een vorm van stilte ervaren, die eerst aanvoelde als een diep zwart gat zonder bodem. Een sprong in het duister vol onzekerheid. Ik had leren bidden, dacht ik, maar ik had me nog niet eerder zo verloren in diep gebed. Totdat ik merkte dat ergens in het luchtledige als ik mijn ogen sloot er ook iets bleek te zijn dat voelde als een vangnet, waardoor ik nooit écht in dat zwarte gat gevallen ben. Alsof ik door dat zwart heen moest vallen om terecht te kunnen komen in een diepere en stillere laag. Het was alsof de stilte sprak, als een stille stem in mijzelf. Het voelde als een ver lichtje van liefde. Ik werd er door opgevangen. Ik kon er mijn vragen kwijt en hoewel ik daar niet direct antwoorden op kreeg, groeide er een vorm van vertrouwen in de stilte.

Stilte is met aandacht luisteren naar dat wat achter al het geluid ligt. En stilte vind je uiteindelijk in jezelf. In de stilte kom je zogezegd jezelf tegen. En dat is best prettig gezelschap!

Naderhand heb ik gemerkt hoe louteren stilte kan zijn. In de stilte krijg je de kans om weer op adem te komen. Goed voor lichaam en geest. Niet voor niets is er een groeiende behoefte aan stilte en zoeken mensen het bewust op. Een wandeling in het bos of langs het strand, mediteren, een stiltecoupe in de trein of een kloosterretraite: er gaat een helende kracht vanuit.

In onze christelijke traditie zitten we middenin de ‘advent’: de periode in de aanloop naar Kerstmis. Een periode in het donker, vol verwachting van het Licht dat zal doorbreken. Een periode van rust, inkeer en…stilte. Dat het dit jaar vooral ànders zal gaan, dat is wel duidelijk. Maar ergens onder die laag van de ongevraagde en aan ons opgelegde stilte, is er ook nog een andere vorm van stilte: die van hoop, verlangen en vertrouwen dat het ook weer béter worden zal. Stilte om meer tot jezelf te komen en wie weet, misschien wel tot God. Want ‘het goddelijke’ woont immers in onszelf. Als we het buiten onszelf zoeken, dan vinden we het niet. Dan is het fijn dat al het geluid zo af en toe overstemd wordt door de stilte…


Stil 

Ik heb gevraagd aan God 
maar het bleef stil 

 
Ik heb gebeden tot God 
maar het bleef stil 
 
Ik heb gesmeekt om God 
maar het bleef stil 
 
Ik heb geschreeuwd om God 
maar het bleef stil 
 
Toen werd ik stil 
en daar was God 

– Niek Zwakhals, uit ‘Dichter bij het hart’  


SPEELHOEKJE

,,,intussen waren de drie koningen, de wijzen uit het oosten, op reis gegaan. Ze volgden een ster, omdat die heldere ster de weg zou wijzen naar een nieuwe koning! Maar…zaten ze wel goed, daar bij koning Herodes? Hoe dat verder ging, kun je zien in dit filmpje. Het is in het Engels, maar als papa of mama met je meekijkt, dan komt het met het verhaal wel goed….

Wil je wat licht in donker brengen | Geld inzamelen

1 reactie

  1. vrijdag, aan het eind van de middag
    is het “stil” bij ons in de Sloterkerk,Sloten

    mooi, en “heerlijk”, om het mee te maken ….

Comments are closed.