Peentjes en Peultjes

Deken-pastoor Eugène Jongerden schrijft over zijn herinneringen aan het feest van Petrus en Paulus. Toen werden er Peentjes & Peultjes gegeten.

Petrus en Paulus, in één adem worden deze beide mannen genoemd op deze feestdag. Daar gaat een volgende wijsheid achter schuil, namelijk het gevoel van evenwicht.

Wijsheid, omdat mensen die zo verschillend zijn als deze twee kunnen uitgroeien tot getuigen. Wij hebben niet één maar twee steunpilaren voor de kerk. Een gevoel voor evenwicht omdat Petrus de eerste leider van de prille gemeente in Jeruzalem en Rome was en Paulus, een rusteloze reiziger die hartstochtelijk Jezus’ goede boodschap verkondigde aan wie het maar wilde horen. Beiden stierven in Rome de marteldood. Maar voor het zover was hadden ze een lange weg afgelegd. Gaandeweg leerden ze vertrouwen op God en wisten ze zich gesterkt door de nabijheid van de Heer. Mogen ook wij deze nabijheid ervaren in navolging van hen,  in ons eigen leven.

Op deze dag denk ik altijd terug aan een reis naar Rome. Ik was een keer op 29 juni in Rome en deze feestdag werd daar enorm gevierd op het St. Pietersplein.  

Als je voor de St. Pieter staat, zie je beneden aan de trappen rechts het grote beeld van Petrus en links het beeld van Paulus. Zij komen als het ware als eerste buiten de St. Pieter om aan ons de boodschap te verkondigen. Wij worden op het plein omarmd door de beide colonnades, als armen van Moeder de Kerk om navolgers van hen te zijn op onze levensweg.

Voor de culinaire lezers onder ons: vroeger at ik, en nu nog steeds, op deze dag Peentjes en Peultjes  een verwijzing naar Petrus en Paulus.