Margaret Kappers schreef onderstaande overweging naar aanleiding van de evangelielezing uit Joh.17,1-11a. Haar bijdrage is in plaats gekomen voor de HAZ-viering op 24 mei die is komen te vervallen. Margaret sluit af met een fraai gedicht over bidden.

Overweging
Bid met je hart…dat zijn de beste gebeden

Vandaag is het de 7e zondag van Pasen, tussen Hemelvaart en Pinksteren in. In het evangelie hoorden we dat Jezus bad voor zijn leerlingen, voor dat kleine groepje volgelingen dat met Hem meegetrokken was. Hij bad om nauwe verbondenheid die door de band van liefde, ook na zijn dood, blijvend zou zijn. Natuurlijk namen Zijn leerlingen een bijzondere plaats in, in Zijn leven: zij zouden Zijn idealen, Zijn boodschap, verder moeten verspreiden, als Hij er niet meer was. Jezus wist ook dat zij niet zulke sterke persoonlijkheden waren; niets menselijks of werelds was hen vreemd. Jezus’ leerlingen waren dan ook behoorlijk in de war, hun leider was weg, ze moesten alleen verder, maar wisten niet hoe!! Ze hadden niet de moed om in beweging te komen en begrepen het ook allemaal niet zo. De geest die hen alles zou leren, was er ook nog niet. Maar….. zo vertelt de 1e lezing : ‘Zij bleven eensgezind volharden in het gebed en bleven in die onzekere dagen steun zoeken bij elkaar.’

Als we nu naar onze tijd kijken in deze coronacrisis, dan is dit voor iedereen ook een heel onzekere tijd. Veel gelovige mensen lopen er wat verloren bij, velen zien het allemaal niet meer zitten, alles wat hun vertrouwd was is weg en als het over “geloven en bidden” gaat, valt het al helemaal niet te snappen. Normaal is, dat iedereen deel uitmaakt van een groep, in feite van meer groepen: de familie, de buurt, een vriendenkring, een club, de geloofsgemeenschap. Mensen die je min of meer regelmatig ontmoet, soms is de band wat losser, soms heel nauw, maar er is steeds een vorm van verbondenheid.

Gedurende deze pandemie, is er duidelijk een grotere verbondenheid tussen mensen, iedereen op zijn eigen wijze. In onze geloofsgemeenschap is het de gewoonte om onze verbondenheid tijdens diensten te laten zien door samen in gebed te gaan. Zijn wij ook mensen met een groot geloof, die in tijden van angst, onzekerheid, lijden en zich in de steek gelaten voelen komen tot bidden, net als de leerlingen van Jezus in die tijd?

Sommigen wel, maar er zijn ook anderen waarvan het Godsvertrouwen het zwaar te verduren krijgt. Als lijden je gekwetst heeft tot in het diepst van je ziel, dan kan het zijn dat je roept: “Waar heb ik dit aan verdiend? Hoe kan God dit toelaten?” en ontstaat er een breuk tussen de getergde mens en God, die wellicht nooit meer heelt. Het is dan niet gemakkelijk om te geloven in een God en te bidden.

Lijden verdwijnt niet als je bidt, maar als je probeert het geloof niet los te laten, kan het lijden lichter worden, anders, en helpt het om het lijden “lichter te dragen”.  Bidden is in onze cultuur nogal in onbruik geraakt. Op weg naar Pinksteren worden we opgeroepen om te bidden om de gaven van de Geest: wijsheid, moed, geduld. Bidden vraagt tijd en rust. Dankbaar zijn is ook een vorm van bidden. Mensen bidden om gewoon even uit het alledaagse weg te zijn, iets te vragen, tot zichzelf te komen. En dan een kaarsje branden: zij zijn het meest stille gebed dat denkbaar is, er komt geen woord aan te pas. Bidden om eenheid en vrede in de wereld is heel belangrijk, maar bidden is ook “werken aan verbondenheid”.

De vreugde, maar ook de pijn van een ander delen, zodat die ander de pijn minder voelt.

Vaak zijn er best mogelijkheden om zelf iets te doen aan vrede en eenheid onder je medemensen, om ze te helpen in tijden van nood, elkaar niet laten vallen. Jezus heeft ook niet alleen maar gebeden. Hij deed concreet dingen aan mensen van zijn tijd, aan zieken, aan gebrekkigen, aan hen, die niet meetelden. En hij vraagt hetzelfde van ons nu!!

Gedicht

Misschien is bidden
In alle rust je dag overschouwen,
Blij om het mooie dat je beleefde
Spijt om het domme dat je deed
En op het einde niet vergeten te zeggen:
Dank je wel.

Misschien is bidden
Samen zoeken naar helende kracht
Om het morgen beter te doen.

Misschien is bidden
Beseffen hoe klein je bent,
Bang en hulpeloos.
Aanvaarden, dat je de andere zo nodig hebt,
Dat de andere jou nodig heeft
En elkaar en God te zeggen,
Dank je wel.

Misschien is bidden
Helemaal niets doen, niets zeggen
Maar alleen maar zijn en geloven.

God, leer me hoe ik bidden kan.

Naar Theo Willemen