• een verhaal van Geert Kimpen

Opgetogen zaten de Zielen in de touringcar. Ze hadden ingetekend voor een excursie naar de aarde en hadden er allemaal zin in. Sommigen hadden van zielen die deze excursie al eens eerder hadden gemaakt, gehoord dat het een hele intense ervaring was die ze voor geen goud hadden willen missen. Ze waren weliswaar blij dat ze terug waren en konden nu het eeuwige licht nog meer waarderen.

Ze waren zo benieuwd wat hun te wachten stond. In hun boterhamdoosjes zat een groot stuk moederkoek waarvan de reisorganisatie gezegd had dat ze die moesten opeten om te wennen aan het aardse leven. Een paar hadden al een stukje geproefd en vonden het zeker niet verkeerd smaken.

Hun reisleider, mijnheer God, zat voorin naast de buschauffeuse en floot een melodietje terwijl hij uit het raam keek. Hij schoof even met zijn baseballpetje tot de klep schuin op zijn hoofd stond, tikte een paar keer met zijn vinger op de microfoon om te testen of het geluid versterkt werd en schraapte toen zijn keel.
“Goedemorgen, zielen, hebben jullie er zin in?”
De zielen klapten en joelden om hun enthousiasme te uiten.
“Mooi, mooi,” zei mijnheer God. “Wel, we naderen bijna onze bestemming van deze daguitstap. Dadelijk rijdt de bus een donkere tunnel in die het grensgebied is tussen de hemel en de aarde. We zijn onze route begonnen in het scrotumgebergte en nu naderen we de tunnel van zaad, of ook wel de zaadleider zoals die op aarde wordt genoemd. Het is een tunnel met een aantal bochten en onze chauffeuse rijdt ons tot het uiterste punt van de grens. Daar stappen jullie uit en worden jullie naar de aarde gekatapulteerd voor jullie menselijke ervaring. Ik raad jullie aan om de moederkoek die jullie kregen voor vertrek op te eten om duizeligheid te voorkomen. Vanavond pikken we jullie op hetzelfde punt weer op om samen weer naar het Licht te keren.”

“Is dat niet erg kort, een dag, voor een menselijke ervaring?” vroeg een enthousiaste ziel die zich al zo lang verheugd had op deze ervaring.
“Goede vraag,” zei mijnheer God. “het tijdsverloop op aarde zal anders voelen voor jullie. De aardse ervaring zal gemiddeld genomen voelen alsof er 50, 60, misschien wel 100 jaar verstrijken. Die lange tijd zal voor sommigen van jullie voorbij vliegen. Zelfs na honderd jaar zullen er zijn die er nog niet genoeg van hebben en wensen dat deze excursie eeuwig bleef duren. Toch zullen anderen misschien na hun beleving van 8 of 10 jaar alleen maar verlangen om terug te keren naar de bus. Sommigen zullen zelfs hun excursie zelf afbreken omdat ze het daar helemaal niets vinden. Dat kan maar is op zich wel zonde. Ik raad iedereen aan, hoe lastig je het daar misschien ook ervaart, om de hele excursie te beleven. Hoe dan ook blijft de bus hier wachten tot de laatste is terug gekeerd dus maak je geen zorgen. Vanavond slapen jullie weer allemaal in jullie bedje van licht.”

Deze mededeling zorgde toch voor enige onrust onder de zielen. Ze dachten dat het alleen maar leuk zou zijn zo’n aardse ervaring. Een ongeruste ziel stak haar hand op.
“Is het dan niet leuk daar,” vroeg ze, “dat sommigen zo snel weer terug willen keren?”
Mijnheer God dacht even na. Hij wilde niet te veel prijs geven om zijn vakantiegangers een optimale ervaring te gunnen. Maar misschien was het wel goed om de gevoelige zieltjes toch een beetje voor te bereiden op wat komen zou.

“Eigenlijk is het ontzettend leuk daar,” stelde mijnheer God gerust. “Het is één van de topexcursies in ons aanbod. Maar het is wel voor de avonturiers. Zoals jullie in de folder hebben kunnen lezen, is het een soort van verkleed-feest-ervaring. Jullie zullen allemaal een rol aannemen op aarde die jullie tot het einde toe zullen spelen. Jullie zullen elkaar weer ontmoeten in die rol. Weet je nog dat je op voorhand moest aankruisen of je de rol van slachtoffer of dader wenste, man of vrouw, rijk of arm, slim of dom, zwak of sterk, positief of negatief? In die hoedanigheid zullen jullie elkaar weer tegenkomen in de aardse ervaring. De daders zullen soms vreselijke dingen uithalen met de slachtoffers. Jullie kunnen verliefd worden op elkaar, of vrienden worden, maar jullie kunnen ook gezworen vijanden worden. Sommigen zullen ontzettend rijk worden en kunnen kopen wat ze willen. Anderen zullen hun hele leven arm zijn, en misschien ook nog ziek en alleen. Alle varianten zijn denkbaar naarmate wat jullie ingevuld hebben op het inschrijfformulier. Maar de opdracht is voor iedereen hetzelfde. Slaag je erin om het licht dat je hier bent ook op de aarde te laten stralen ongeacht wat je overkomt. Zoals jullie weten, zal degene die het best zijn aardse ervaring in het licht heeft geleefd, beloond worden met een upgrade van zijn licht met maar liefst 200 Watt.”
De zielen applaudisseerden. Die prijs was niet de reden dat ze ingeschreven hadden, maar het zou wel fantastisch zijn om er zo’n mooie prijs aan over te houden.

“Zullen we elkaar daar herkennen?” vroeg een ziel op de achterbank.
Mijnheer God lachte smakelijk. “Nee, dat is het leuke van deze excursie. Als mens zullen jullie je totaal niets herinneren van wie jullie eigenlijk zijn. Je zult je zelf niet eens herinneren, laat staan de anderen van deze excursie. Dat is namelijk de clou van deze aardse excursie. Degene die wél ondanks alle uitdagingen en lijden langzaam aan zich weer gaat herinneren wie die is, een ziel vol licht, zal het steeds leuker gaan vinden daar. Die zal wel de anderen gaan herkennen en zien dat zij ook een ziel van licht zijn, zelfs als ze de rol gekozen hebben van een gewetenloze moordenaar. En dan zal het je taak zijn om zoveel mogelijk anderen eraan te herinneren wie ze werkelijk zijn. Zielen van licht die ingetekend hebben voor een excursie naar de aarde. Maar velen zullen jullie niet geloven omdat ze volledig op gegaan zijn in hun aardse rol. Lachen wordt dat, hé!”

Iedereen zette zich schrap omdat de bus een steile beklimming inzette.
“We naderen het laatste stukje, beste zielen, we rijden nu recht omhoog op de lingamsnelweg naar het hoogste punt. Bij de eikelberg stappen we uit en worden jullie één voor één naar de aarde geschoten. Vergeet niet een paar happen van jullie moederkoek te nemen. Ik wens jullie alvast een fantastische excursie toe. Zie het als een speeltuin vol ervaringen. Ga alles aan en geniet met volle teugen. Ik ben razend benieuwd naar de ervaringen die jullie me vanavond te vertellen hebben.”

“Eh, toch nog een vraagje,” vroeg een bang zieltje net voor het uitstappen, “als we de weg kwijt zijn of niet meer weten welke kant op, kunnen we u dan bereiken?”
Mijnheer God keek haar met mededogen aan.
“Het bereik is niet zo goed op aarde,” zei hij eerlijk. “Je kunt proberen tot me te bidden maar het zou kunnen dat je mijn antwoord niet hoort. Maar weet in elk geval dat ik je hoor en dat je uiteindelijk altijd weer de weg naar hier zult vinden”
Het bange zieltje zag helemaal bleek.

“Goed,” zei God, “we zijn er. Vergeet bij het uitstappen van de bus, onze chauffeuse niet die jullie veilig naar hier gebracht heeft en vanavond weer thuisbrengt. Jullie lekkere warme thuis vol licht. Veel plezier!””