• door Els Rentenaar

Deze dag heeft een rare datum: 11 november, oftewel ‘De elfde van de elfde`. Gekkengetal. Of gekkenwerk, dat kan ook…Traditiegetrouw wordt op deze dag her en der de Prins Carnaval gekozen. Maar kinderen in de basisschoolleeftijd zullen de datum herkennen aan een ander memorabel gegeven: Sint Maarten. Het is wat onduidelijk hoe het verhaal van de heilig verklaarde Romeinse soldaat Maarten, die zijn mantel in tweeën verdeelde en de helft aan een arme bedelaar gaf, is vervormd tot een lampionnentocht, maar goed. We kunnen in ieder geval concluderen dat hij de eerste ‘mantelzorger’ was  En –misschien niet geheel toevallig: gisteren was het de Dag van de Mantelzorg.

Ieder jaar rond deze tijd denk ik ook terug aan een kennisje. Ze had kanker in een vergevorderd stadium, op het moment dat ik haar voor de laatste keer bezocht. Dat was op een mooie zonnige herfstdag, zoiets als gisteren. Van dat bezoek heb ik eigenlijk altijd gedacht dat ik er al te laat mee was en dat zij mij er misschien nog wel meer een genoegen mee deed dan ik haar. Dat paste bij haar, die bescheidenheid en haar talent om te geven, om uiteindelijk zichzelf weg te geven. Ze zat op de bank en had er  waarschijnlijk  veel moeite voor moeten doen om nog een beetje netjes aangekleed mij te kunnen ontvangen. Lopen kon ze al niet meer, daarvoor was ze al teveel verzwakt. Ik had mijn zoontje meegenomen van toen net ruim een jaar oud. En net toen ik zelf even niet keek en zij zijn aandacht vroeg, deed hij zijn eerste stapjes naar haar toe. `Kijk nou toch eens, hij lóópt!` riep ze enthousiast, en ik voelde hoe het mijn keel dichtkneep omdat zij zelf geen stap meer zetten kon. Kort daarna is ze overleden. En op 11 november was haar uitvaart.

Sindsdien denk ik iedere keer aan haar, als met Sint Maarten de optocht van kinderen door de straat trekt, zingend en getooid met hun lampionnetjes. En telkens voelt het alsof de hele wereld haar opnieuw uitgeleide doet, begeleid in een zee van lichtjes. Dan ben ik dankbaar voor haar inspiratie, omdat zij iemand was die in staat was om het geluk te halen op de grote stappen die een ander zetten kan, ook al kon zij dat zelf niet meer.

Vandaag gaat het om al die mensen die, doorgaans mateloos en grenzeloos, de zorg dragen voor een ander en geven zonder terug te willen ontvangen. (ook ik heb in mijn traject van revalideren mogen ervaren hoe belangrijk het is om liefdevolle hulp te mogen ervaren!) Het vraagt om bewondering en respect, en… misschien kunnen we soms even die jas van ze aanpakken. Dus mantelzorg: soms gekkenwerk, maar uiteindelijk niets dan liefdewerk! En ook al regent het nu pijpenstelen: het leert ons dat we tenminste voor elkaar een lichtje kunnen zijn!