Pastor Dea Broersen

Dea Broersen hield op zondag 26 januari 2020 een overweging over de eensgezindheid binnen R.K. parochie Amstelland.

Bidweek voor de eenheid

Vorige week zondag ging ik samen met de opvolgster van dominee Gert Jan de Bruin voor in een oecumenische viering, bij de start van de bidweek voor de eenheid. Deze wordt jaarlijks eind januari gehouden, rondom de feestdag van de bekering van Paulus, en op initiatief van de landelijke en plaatselijke Raden van Kerken. We vieren dan samen ons geloof in één God en bidden voor meer eenheid onder christenen. Het was trouwens een hele mooie en goed ontvangen viering. Maar het is eigenlijk niet alleen iets van na de reformatie en na eeuwen van kerkscheuring, want het kan ook geen kwaad om in onze eigen gelederen naar eenheid te blijven streven.

Tijdens Paulus al actueel

Paulus heeft het daar al over in ruwweg het jaar 60 na Christus, als hij een brief schrijft aan de christenen van Korinthe, waar kennelijk verdeeldheid heerst. Hij zet meteen stevig in met een vaker gebruikt groots machtsmiddel in de tijd van de apostelen: het gebruik van de heilige Naam van onze Heer Jezus Christus. Daarmee bezweert hij de mensen in Korinthe om eensgezind te zijn, niet een beetje, maar volkomen één van zin en één van gevoelen. Paulus laat daarmee weten hoe hij aankijkt tegen de verschillende partijen die aangeven dat ze bij die of bij die horen. Hij roept de Naam van Jezus Christus uit over alle gedoopten, want vooral die Naam en het vertrouwen op Degene die hem draagt kan in zijn ogen de mensen tot eenheid en harmonie brengen.

Vijf locaties

Dat is eigenlijk geen gekke aansporing van Paulus, ook voor ons in deze parochie, waar we met 5 locaties en 5 bloedgroepen toe aan het groeien zijn naar één parochie. Natuurlijk hebben we tijd en geduld nodig, maar er gebeurt al heel veel in de harmonie aan onderlinge samenwerking en het ontwikkelen van nieuwe initiatieven. U heeft misschien gehoord van de commissie olievlek die met diverse activiteiten richting probeert te geven aan de parochie van de toekomst.

In november wordt er een parochiebedevaart georganiseerd naar Israël. En elke 6 weken komen de coördinatoren van alle locaties samen om elkaar te ondersteunen, ideeën uit te wisselen en krachten te bundelen.

Elke dag een stapje ….

Alles bij elkaar een proces van kleine stapjes en dat is ook goed. Het hoeft ook allemaal niet groots te zijn. Het begint al met eenvoudige dingen als onderlinge gastvrijheid en wederzijdse aandacht. Ziet u vandaag hier in de kerk iemand uit een andere locatie of zelfs daarbuiten, misschien een idee om diegene extra vriendelijk te groeten of een praatje te maken. Zo, met grotere en kleinere stapjes, komt die eenheid waar we voor bidden en aan willen werken, iedere dag een stukje naderbij.

Geroepen worden

Want er is wel werk aan de winkel, omdat Jezus roept! We hoorden het net. Vandaag begint hij in het grensgebied van Galilea zijn publieke optreden, met het verkondigen van de Blijde Boodschap, en roept zijn eerste leerlingen. We hebben gehoord dat hij de vissers Simon Petrus, Andreas, Jakobus en Johannes roept. Zij laten hun netten in de steek om Hem te volgen en vissers van mensen te worden. Soms is het even zoeken wat het Evangelie van de zondag voor ons in het hier en nu betekent. Maar hier hoeven niet lang over na te denken. Jezus roept vandaag natuurlijk ook ons!

Niemand uitgesloten

Tja zult u misschien zeggen, roeping, is dat niet iets voor gewijde hoge heren of toegewijde religieuzen? Nu, ik denk dat ook onze roeping niet hoogverheven of ver weg is. Hij roept, terwijl je je werkkleding nog aan hebt, midden in het gewone alledaagse bestaan. Hem achternagaan is alleen niet vanzelfsprekend, want het is ook meer dan gedoopt zijn. Het is meer doen dan het gewone. Niet dat we letterlijk alles uit onze handen moeten laten vallen of onze vaders moeten achterlaten. Het is in je dagelijkse bezigheden doen en zijn zoals Hij, om in het gewone buitengewoon proberen te zijn.

Hij roept daar waar je werkt en leeft, daar waar je liefhebt en de pijn van het leven voelt.

Hoop in de duisternis

Niet dat het allemaal meevalt, want er zijn vaak genoeg momenten dat we het allemaal niet meer zo zien zitten, in ons eigen leven en op onze weg van geloof en kerk. Dan mogen echter de troostvolle woorden van de profeet Jesaja klinken. ‘Het volk dat in duisternis zat, heeft een groot licht aanschouwd’ en de evangelist Matteüs laat horen dat deze woorden door Jezus in vervulling gaan wanneer hij met zijn prediking begint: Hij is het licht van God dat over de wereld en de mensen opgaat.

In het licht van Jezus

Het is dát Licht, dat we in ons leven willen volgen als de lamp voor onze voeten. Als we ons tenminste willen laten verlichten, het toe laten in ons hart als het fundament van ons geroepen zijn: licht dat straalt, licht dat verwarmt, licht dat hoop geeft en ons draagt. Licht dat ons aanspoort om er voor elkaar te zijn en elkaar lief te hebben zoals Jezus van ons vraagt.

Het licht dat nooit meer dooft

Het thema van de parochiebedevaart naar Israël is genomen uit een bekend kerstlied en luidt: Volg dit uur de Davidsster. Het licht van de ster dat ons niet alleen naar het kindje leidt, maar uitmondt in het volgen van Jezus als het licht van de wereld. En dit uur staat voor elk uur, niet alleen met een bedevaart of in de kerstnacht, maar altijd. In ons leven en werken, in ons samenzijn in kerk en wereld, in onze locaties van de parochie Amstelland – H.Geest/Urbanus Bovenkerk, Urbanus Ouderkerk, Augustinus, Titus Brandsma, de Goede Herder en daarbuiten.

Mag het zo zijn dat wij samen:

met het vuur van eensgezind geloof dát zullen doen, wat het koor straks zal zingen:

een licht ontsteken, dat nooit meer dooft.

Amen.