Korte overweging: “Elk huisje heeft zijn kruisje” door Margaret Kappers geïnspireerd op het Heilig Evangelie Mattheus 16: 21-27.

EERSTE LIJDENSVOORSPELLING
21Van dat ogenblik af begon Jezus zijn leerlingen duidelijk te maken dat Hij naar Jeruzalem moest gaan; dat Hij daar veel zou moeten lijden van de oudsten, de hogepriesters en de schriftgeleerden, maar dat Hij na ter dood gebracht te zijn op de derde dag zou verrijzen. 22Toen nam Petrus Jezus ter zijde en begon Hem ernstig daarover te onderhouden: “Dat verhoede God, Heer! Zo iets mag U nooit overkomen!” 23Maar Hij keerde zich om en zei tot Petrus: “Ga weg, satan, terug! Gij zijt Mij een aanstoot, want gij laat u leiden door menselijke overwegingen en niet door wat God wil.” 24En daarna tot zijn leerlingen: “Wie mijn volgeling wil zijn, moet Mij volgen door zichzelf te verloochenen en zijn kruis op te nemen. 25Want wie zijn leven wil redden, zal het verliezen. Maar wie zijn leven verliest om Mijnentwil zal het vinden. 26Wat voor nut heeft het voor een mens heel de wereld te winnen, als dit ten koste gaat van eigen leven? Of wat zal een mens kunnen geven in ruil voor zijn leven? 27Want de Mensenzoon zal komen in de heerlijkheid van zijn Vader, vergezeld van zijn engelen, en dan zal Hij ieder vergelden naar zijn daden.

Ik wil vandaag de overweging beginnen met een verhaal uit de Middeleeuwen.

Een legende uit de Middeleeuwen vertelt, hoe God eens medelijden had met iemand die zich over zijn kruis beklaagde. Hij bracht hem naar een ruimte waar alle mogelijke kruisen uitgestald waren en zei: “Kies maar”! De mens ging op zoek. Daar zag hij een hele dunne, maar het was lang en groot. Hij zag een hele kleine, maar toen hij het wilde optillen, bleek het zwaar als lood. Toen zag hij er een die hem beviel en hij legde het op zijn schouder. Maar hij merkte dat dat kruis, net op de plaats waar het op zijn schouder lag, een scherpe punt had die in zijn schouder drong. Zo had elk kruis wat onaangenaams. Toen hij alle kruisen bekeken had, had hij nog steeds geen passend kruis gevonden. Toen ontdekte hij er nog eentje, die verdekt stond opgesteld en die hij over het hoofd had gezien. Het was niet zo zwaar, niet zo licht, gemakkelijk te hanteren… als voor hem geschapen. Dat kruis wilde hij in het vervolg dragen. Maar toen hij het van nabij bekeek, merkte hij, dat het ‘t kruis was, dat hij tot nu toe had gedragen.

We kunnen er lang en breed over praten, maar het evangelieverhaal van vandaag is lastig. Jezus voorspelt dat hij een lijdensweg gaat krijgen en Petrus kan dat niet hebben. Zijn grote vriend een lijdensweg: dat kan niet, zoiets mag U niet overkomen!!! En dan krijgt hij ook nog een uitbrander van Jezus: “Ga weg, Satan, terug!! Als jij mijn volgeling wil zijn, dan moet je Mij volgen door jezelf te verloochenen en je kruis op te nemen. Je laat je leiden door menselijke overwegingen. Het zal je maar gezegd worden!! Aan de ene kant Petrus, die geen lijden en narigheid wil, aan de andere kant Jezus, die een lijdensweg niet uit de weg gaat. Hoe moeten we deze Bijbeltekst vertalen naar nu? Bedenk dat Bijbelverhalen toen en daar, in een bepaalde situatie zijn uitgesproken, door en voor heel concrete mensen. En die eerste hoorders, dat zijn wij niet. Jezus spreekt hier niet in een alledaagse situatie en Hij voelt dat zijn missie weerstand en zelfs geweld zal oproepen, dat zich tegen Hem kan keren.

Jezelf verloochenen, wat betekent dat in onze tijd? Letterlijk betekent het woord: jezelf zijn, jezelf vinden, door echt te zijn wie je bent. Er moet een “ik” zijn om “jij” te kunnen zeggen en niet meer jezelf volgen, maar uit liefde de ander volgen. Zelf een stapje terug doen ten gunste van een ander, omdat je dat graag voor hem of haar over hebt. Jezelf verloochenen kan ook misverstaan worden: als een levenshouding, waarin je zelf niet meetelt. Waarin wat jou beweegt, raakt, interesseert, boeit, niet belangrijk was en niet belangrijk mocht zijn. Mensen die niet mochten worden wat ze gewild hadden, omdat ze “in de zaak” nodig waren, mensen van wie verwacht werd hun eigen kansen op een loopbaan op te geven. Vaak heb ik gekeken, hoe mensen het volhielden in situaties in gezin of familie. Geef zo iemand alle hulp die je maar kunt, maar breek die inzet niet af, want daar ligt de navolging van Jezus.

En dan… Het kruis opnemen. We hebben allen ons kruis door moeilijke momenten in het leven.  Onze wensen, dromen, we zijn beperkt en onvolmaakt. Geen weldenkend mens zoekt pijn, lijden en verdriet, niemand zoekt het voor zichzelf of de ander, maar het kan je wel overkomen, door ziekte, oorlog, natuurrampen. Dit kruis betekent: onze beperkingen aanvaarden, liefde van de ander krijgen en “zijn” wie je bent. Moeten we dan alles wat op onze weg komt, zonder vragen en zonder klagen, dan maar aanvaarden? In onze tijd leeft soms de mentaliteit om moeilijke dingen uit de weg te gaan en dat het leven zo gemakkelijk mogelijk moet zijn, waarbij de weg van de minste weerstand gekozen wordt, echter… zo werkt het niet in het leven. Met deze leefwijze leeft iemand niet echt en doet zichzelf en de ander tekort. Jezus duidt niet op het aanvaarden van zomaar alles. Ons kruis, dat is niet het ‘kruisje, dat ieder huisje wel heeft’! Het kruis van Jezus is een bewust gekozen weg, een antwoord op een roeping, een niet weglopen voor je verantwoordelijkheid.

Jezus heeft zijn volgelingen, waartoe wij ook behoren, nooit opgedragen opzettelijk lijden en kruis te zoeken, maar vraagt ons bereid te zijn de consequenties van zijn of haar keuze met een groot hart te blijven opnemen. Navolging is: Zoeken naar die taak, die voor eenieder bestemd en haalbaar is. Het gemak van vandaag, kan voor morgen een last en een nadeel zijn, en het kruis van vandaag kan morgen een bron van vreugde zijn. En Petrus? Hij ziet het verband met God alleen maar in het mooie van het leven, op momenten dat het goed gaat. God wil het lijden niet, maar wil wel in ons lijden en dood aanwezig zijn. Petrus, zijn leerling… hij begreep het niet!!

Gedachte: de Droom

Een tekst van Ademar de Borros

Ik droomde dat ik over het strand liep samen met de Heer. Ik keek om en zag daar twee sporen zich aftekenen in het zand: het ene was van mij, het andere die van de Heer; zo zijn wij samen blijven lopen tot aan het einde van mijn lijdensweg. Toen keek ik weer om en ik zag dat op zekere plaatsen er maar één voetafdruk was… en die plaatsen stemden juist overeen met de moeilijkste dagen van mijn leven: de dagen van de grootste vertwijfeling, en de grootste angst en de ergste pijn.

Ik vroeg Hem toen: “Heer, U hebt mij gezegd al de dagen van mijn leven met mij te zijn… Waarom hebt U mij alleen gelaten op de ergste momenten?” En de Heer heeft me geantwoord: “Mijn kind, ik heb je gezegd, dat ik met je zou zijn gedurende de hele tocht en dat ik je geen minuut alleen zou laten. Ik heb je niet in de steek gelaten: de dagen waarop je maar één spoor kon zien in het zand, waren de dagen waarop ik je heb gedragen.”