St. Urbanuskerk Bovenkerk - pastor Dea Broersen

Tijdens de woord- en gebedsviering met samenzang op 30 december 2018 hield Dea Broersen onderstaande overweging. Daar gingen aan vooraf de lezingen uit:

  1. Eerste lezing: 1 Samuël: 20-22+24-28
  2. Tweede lezing: Brief Apostel Johannes 1:2, 21-24
  3. Heilig Evangelie lezing: Lucas 2, 41-52
Dea Broersen
Dea Broersen

Op zoek naar je roots

Kijkt u weleens naar het TV programma Spoorloos? Daar worden verloren gewaande familieleden of vrienden opgespoord door een televisie team, vaak in een ver land, en levert de ontmoeting vaak de nodige emotionele beelden op. Vaak gaat het ook om kinderen, die op jonge leeftijd door Nederlandse ouders geadopteerd zijn, en nu op zoek gaan naar hun biologische vader of moeder. Op zoek naar hun wortels, naar het ontbrekende stukje in hun levenspuzzel.

Jezus spoorloos

Ik moest eraan denken toen ik het Evangelie van vandaag las, waarin we horen dat Jezus zoek was. Drie lange dagen is hij spoorloos. Nu is deze situatie natuurlijk niet helemaal te vergelijken met een zoektocht in een tv programma, maar Jezus is wel op zoek naar zijn wortels en naar een groot deel van zijn levenspuzzel. Al vroeg een bijzonder kind, dat bewust of onbewust moet hebben aangevoeld, dat hij een missie had.

Maria radeloos

Maria reageert als elke moeder, als ze hem uiteindelijk vinden, eerst wat bozig, dan weer opgelucht en liefdevol. Misschien herkent u dat wel, als u zelf kinderen heeft waarvan er eentje ooit op een speelterrein of in een dierentuin zoekraakte. Zelf was ik als klein kind gefascineerd door een klein hertenkamp vlak bij mijn ouderlijk huis en ik liep vrij regelmatig weg om daar de zachte neus van zo’n hertje of ree te aaien. Mijn moeder was onveranderlijk laaiend, maar knuffelde me dan ook weer eens stevig terwijl ze opgelucht ademhaalde dat ik weer terecht was.

Jezus, Gods zoon

Maar waar zat Jezus? Niet in een hertenkamp! Nee, hij zat in de tempel, waar hij luisterde naar de rabbi’s en vragen stelde; je kunt je voorstellen, met het jeugdige enthousiasme van een jongen van die leeftijd. We denken misschien: is dat niet erg jong; maar volgens de joodse wet is een jongen van 12 jaar die zijn Bar Mitswah heeft gedaan in feite volwassen, en hoort er ook in de tempel helemaal bij. En er wordt naar hem geluisterd, naar die jongen uit Galilea, wie weet genietend van zijn charisma, gegrepen door het woord van God. Ze zijn onder de indruk van hoe hij spreekt en van zijn gedrag.

Wat doet dat met moeder Maria?

Misschien is dat wel één van de eerste momenten, waarop Maria beseft dat ze hem los moet laten.  Lucas schrijft dat ze alles wat er gebeurd was, bewaarde in haar hart.

En hoewel ze Jezus dan nog niet begrijpt, als hij zegt dat hij in het huis van zijn Vader moest zijn, gehoorgevend aan de roep van zijn levenspuzzel, kan het niet anders dat hier ook al in Maria iets van een nieuw besef ontwaakt. Kinderen gaan op enig moment hun eigen weg en ouders vinden dat niet altijd gemakkelijk. En dit is wel een heel bijzonder kind en een uitzonderlijke weg…….. Jezus als Zoon van God, geboren bij mensen maar vooral een kind van God. Het moet in Maria’s hart een voortschrijdend proces van onbegrip, naar een mogelijk begin van begrijpen en aanvaarden zijn geweest.

Kinderen van God

Eigenlijk zijn we natuurlijk allemaal een kind van God. We hebben ons gezin, onze familie, en elkaar in het algemeen om ons leven mee te delen, maar uiteindelijk horen we vooral thuis bij God. Dát te voelen en te ervaren, helpt ons ook om onze eigen kinderen op hun tijd los te laten. Het gaat waarschijnlijk niet zover als in de eerste lezing, waarin Hanna na jaren onvruchtbaarheid toch een kindje krijgt. Ze heeft er net zo veel jaren om gebeden en gesmeekt, en beloofde haar kind aan de Heer af te staan als haar gebed verhoord werd. Het verhaal gaat, zoals we hoorden, over het inlossen van die belofte.

Lichtritus
Lichtritus

Elk kind is een geschenk van God

Verder benadrukt het verhaal nog eens, hoezeer een kindje een geschenk is van God. In deze tijd gaat de medische wetenschap wel erg ver in de maakbaarheid van zwanger worden en een kindje baren, of in de planning wanneer we een ‘kindje nemen’. Hoever we daarin zelf gaan is natuurlijk een persoonlijke keuze. In de tijd van Hanna was bidden het enige dat zíj had, en na het verhoren daarvan een diep besef dat haar Samuel werkelijk een geschenk van God was.

De belofte

Maar terug naar onszelf, als ook de volwassen kinderen van God. Wat zegt ons dit, vandaag, wat kunnen we ermee?

In de tweede lezing horen we, dat wij het al zijn, maar het nog meer kunnen worden, kinderen van God. Het is dus kennelijk een dynamisch proces, net zoals de groei naar volwassenheid, en het resulteert er in dat we eenmaal aan Hem gelijk zullen zijn, omdat we Hem zullen zien zoals Hij is. Het staat er zo makkelijk, maar het lijkt me wel een geweldige beloning. Hem te mogen zien zoals Hij is, wat zou dat ons veel antwoorden geven op alle vragen waar we mee worstelen!

Een levenspad…

En wat moeten we daarvoor doen als kinderen van God: Johannes zegt: van harte geloven in Christus en elkaar liefhebben zoals hij ons bevolen heeft!

Dat moet te doen zijn, denken we dan bij onszelf.

Maar natuurlijk is niets zo makkelijk als het lijkt. Soms is het donker en eenzaam in ons leven, dingen zitten tegen, en dan valt het niet mee om jezelf als kind van God te blijven zien, of te geloven dat Hij ons ook nog altijd als Zijn kind ziet. Maar dan is er toch vaak weer die hand van een ander, die de kilte overbrugt, die je troostend aanraakt, die je weer meeneemt naar de warme geborgenheid van je familie, van je vriendenkring, van de gemeenschap waar je bijhoort. De familie van het hart, die jou draagt en daarmee ook een heilige familie is.

Ubi caritas et amor, Deus ibi est

En als ik jullie hier in Bovenkerk, één naam zou mogen geven, dan zou het altijd zijn: de familie van het hart. De saamhorigheid en kracht die jullie hebben laten zien na de brand tot aan de dag van vandaag, de liefde en onderlinge steun zijn één groot bewijs dat jullie kinderen van God willen zijn. Alle liefde die wij elkaar toedragen, dragen wij daardoor Hem toe, zoals in de mooie canon Ubi caritas et amor, Deus ibi est: Daar waar liefde is, en we omzien naar elkaar, daar is God zelf. Mag dat ons helpen elkaar vast te blijven houden en oog te houden voor wat de ander nodig heeft.

De uitnodiging

Staat bij u allemaal nog het kerststalletje? Waarschijnlijk wel, misschien tot Driekoningen of tot Maria Lichtmis. U moet maar eens opletten hoe het babytje Jezus in de kribbe ligt. Hij heeft altijd maar twee houdingen: of met zijn armpjes wijd uit gespreid of dicht bij zijn hartje samengebald. Hij nodigt ons uit om bij Hem te zijn of laat zien dat wij in zijn hart zitten. Dat is toch eigenlijk alles wat we nodig hebben aan geloof en liefde?

Gebed om hoop

En als het leven momenteel niet makkelijk is, vallen deze feestdagen u zwaar en sluit u morgen met verdriet dit jaar af, voor u bid ik ook om de hoop. Hoop op betere tijden en een gelukkiger jaar, in het vertrouwen dat God ons altijd weer terugvindt, hoe spoorloos we soms ook zijn.

Als je Zijn hand niet ziet, vertrouw dan op Zijn hart.

AMEN.