Afgelopen zondag, Vaderdag, werd tijdens de viering door de lector onderstaande tekst voorgelezen. Het is de songtekst van ‘Doe Maar’, de succesvolle band uit de jaren ’80 die daar een hit mee scooorde, maar zo als losse tekst leest het toch weer heel anders. Een heel ander soort ode aan een heel andere ‘soort’ papa als bijvoorbeeld in de bekende liedtekst van Stef Bos, maar sowieso een ode aan een vader. Voor vader dus, voor Vaderdag. Voor onze vaders hier, of onze vaders in de hemel. We staan er af en toe bij stil…

Zoals je daar nu zit,
je haren bijna wit,
de rimpels op je handen.
Zo vriendelijk en zacht,
wie had dat ooit gedacht,
je bent zoveel veranderd.
Ik werd niet wat jij wou,
maar papa luister nou,
ik doe de dingen die ik doe,
met m’n ogen dicht.

Jij was heel wat van plan,
daar kwam bij mij niets van.
Ik lever geen prestaties.
Ik heb niet veel geleerd,
‘k deed alles net verkeerd,
had moeite met relaties.
Ik loop niet in de rij,
ik breek en vecht me vrij,
en doe de dingen die ik doe
met m’n ogen dicht.

‘Knoop je jas dicht,
doe een das om,
was eerst je handen.
Kam je haren,
recht je schouders,
denk aan je tanden.

Blijf niet hangen,
direct naar huis toe,
spreek met twee woorden.

Stel je netjes voor,
eet zoals het hoort
en zeg u,u,u,u.

Ik sta hier en ik zing,
ik doe dan wel m’n ding,
dat moet je accepteren.
Maar luister nou toch pa,
het is toch niet te laat,
want leven kun je leren.
Ik weet niet waar ik sta,
‘k loop niemand achterna,
maar ik doe de dingen die ik doe,
met m’n ogen dicht.