Geschreven door deken-pastoor Eugène Jongerden.

Pinksteren is het feest van vurige vlammen, geraakt worden, opnieuw beginnen, levensadem. Woorden die bij mij naar boven komen wanneer ik over Pinksteren spreek. Als kind sprak mij dit feest aan. De mooie liturgische kleur rood en het verhaal over die vurige tongen boven de hoofden van de apostelen. In mijn verbeelding hadden alle mensen in de kerk ook zo’n vurige tong boven hun hoofd. Heerlijke kinderlijke fantasie.

Wanneer ik nu nadenk over Pinksteren schieten mij de woorden binnen van het mooie kerklied: Wat altijd is geweest het waaien van de Geest gebeurt aan ons vandaag. En: Het meeste gaat voorbij maar meer en meer wordt Hij de toekomst die ons wacht.

Zulke bijzondere woorden in de tijd waarin wij nu leven. Het waaien van de Geest wil zeggen dat de Geest ons komt aanwaaien, daar zit een dynamiek in. Een dynamiek van overwaaien en wij die de Geest ontvangen. Het gebeurt aan ons en in ons. Wij ademen dit in, ruach, levensadem. Terwijl wij nu in een tijd leven dat wij ons meer bewust moeten zijn hoe wij in en uitademen om een ander niet te besmetten. Mondkapjes zullen vanaf volgende week meer en meer gebruik gaan worden. Luchtbewegingen, ventileren is belangrijk geworden. Zo zijn wij met elkaar bezig om ons te beschermen tegen het virus. Pinksteren kan dit jaar een moeilijk feest zijn, want is Pinksteren juist ook niet een feest om er op uit te gaan, een feest van open staan voor het nieuwe. Terwijl wij nu in een tijd leven van voorzichtigheid, bedacht zijn op, geslotenheid, meer op jezelf aangewezen zijn.

Pinksteren is ook een feest van taal: wij allen horen hen in onze eigen taal spreken over Gods grote daden zo staat er in de handelingen van de apostelen in de lezing op eerste Pinksterdag. De daden van God zijn zo groot dat wij die daden in onze eigen taal kunnen verstaan.

Taal ontwikkelt zich ook in ons tijdperk van Corona. Immers wij hadden nog niet van het woord Corona gehoord en nu spreken wij er zo vaak over. Maar ook de beeldtaal is in opkomst gekomen en gelukkig voor mensen die slechthorend zijn zien wij vaak een doventolk [redactie Irma Sluis] op de tv bij persconferenties en zelfs ook bij de wekelijkse zondagse vieringen van de KRO. Maar ook de afbeelding van 1.5 meter afstand is een afbeelding geworden die wij begin dit jaar nog niet kenden. Kortom taal wil ons iets duidelijk maken en wanneer wij er geen woorden voor hebben proberen wij dit in beelden en gebaren te verduidelijken.

Het kerklied schrijft ook: Het meeste gaat voorbij maar meer en meer wordt Hij de toekomst die ons wacht. Met deze woorden wil ik eindigen in de wetenschap dat ook deze periode van Corona eens voorbij zal zijn, dat wij van deze periode misschien dan wel geleerd hebben hoe wij met nog meer eerbied en respect omgaan met elkaar en met de wereld waarop wij leven. Dat wij kwetsbaar zijn maar dat uiteindelijk Hij, de God van het verbond van liefde en trouw, ons op zal wachten en met ons zal zijn in deze tijd en in de toekomende tijd.

Dat wij bezield worden en aangeraakt mogen zijn door de Geest van God om zo opnieuw verder te kunnen gaan.

Zalig Pinksteren