• door Els Rentenaar

Waar twee of drie…

We leven in een merkwaardige tijd. Het coronavirus zet het leven zoals wij dat kenden volledig op zijn kop. Wat het uiteindelijk voor ieder persoonlijk ook voor consequenties heeft, een ding is duidelijk: het wordt nooit meer zoals het was. Het raakt iedereen zodanig, dat je bepaalde dingen ook vanzelf anders moet bekijken. Alles wat eerst belangrijk leek, is ineens vreselijk onbelangrijk, en andersom. We mogen voorlopig niet meer bij elkaar komen op de manier zoals we gewend zijn, door de aangescherpte maatregelen. Niet meer dan 3 mensen bij elkaar, ook niet thuis. Zo krijgt zelfs de Bijbeltekst ‘Waar er twee of drie verenigd zijn in mijn Naam, daar ben Ik in hun midden’ (Matt.18:20) ineens een heel andere lading.

Het coronavirus

En dat alles door zo een miniscuul klein deeltje, dat je het met het blote oog niet kunt waarnemen. Groot en heftig in zijn kleinheid. Het is te hopen dat de medische wetenschap hier snel een antwoord op vindt! Het doet me, haast met een glimlach rond mijn mond, denken aan een verbeten zoektocht van een andere orde wetenschappers. Die doen al jaren onderzoek naar ‘het goddelijk deeltje’, een ander minuscuul klein ‘iets’ waar al het leven schijnbaar uit is ontstaan. Nu zoekt men naar dat deeltje dat het leven van ons, mensen, vernietigt. Niet dat ik nu uitga van Gods wil, of neig naar fatalisme, maar toch: het zet alles in een ander licht. Het zorgt voor een nieuwe saamhorigheid en verbondenheid. Waar eerst nog de richtlijnen van het bisdom over de erediensten met betrekking tot de communie tot onmin leidden, is die discussie hiermee in één klap beslecht. We kunnen met z’n allen niet meer samen vieren, een voldongen feit! En wat de milieubewegingen ten aanzien van de beperking van het aantal vliegbewegingen op Schiphol niet lukte, lukt dat hele kleine deeltje.

Heiligen

Wat het nog meer in een ander licht zet, is mijn visie over heiligen. Heiligen: dat zijn toch van die figuren uit een ver verleden, die in de gebrandschilderde ramen van de kerk in mooie kleuren oplichten zodra het licht binnenvalt? Maar ook de ramen van de mijn vertrouwde kerk zijn stuk en er valt geen licht meer door naar binnen. Heiligen: zijn dat geen mensen die raakten aan het goddelijke, door draken te verslaan of nog steeds te hulp schieten als je ze aanroept wanneer je wat kwijt bent? Heiligen, dikwijls mensen die hun leven gaven voor een ander.

Maar dan, als ik lees welke mensen zich tegenwoordig in ongewone en zelfs ongezonde omstandigheden begeven, op risico van hun eigen gezondheid en veiligheid, dan heb ik ineens een heel ander beeld van heiligen. Dat zijn de mensen die nu hun leven in gevaar willen brengen voor een ander. Vanochtend las ik het relaas van een Italiaanse priester: Giuseppe Berardelli (72), die, getroffen door het coronavirus, in het ziekenhuis aan de beademing lag. Door een tekort aan beschikbare apparatuur, stond het ziekenhuispersoneel voor wrede keuzes. De priester liet zich vrijwillig van de beademing afhalen, en is overleden.

Zo steekt misschien die ‘heiligheid’ in elkaar: door een ander boven jezelf te stellen. Door dat te delen wat een ander nodig heeft. Heiligen: soms komt er weer eentje bij in dat rijtje, soms niet eens ‘officieel’ erkend, maar wel herkend in eigen kring. Of wie weet, ken je zelf wel iemand die je heilig is. Misschien is zo af en toe een beetje ‘heilig’ zijn nog helemaal niet zo ambitieus. Het kan juist in deze tijd zo veelbetekenend zijn om voor iemand het verschil te maken. Een zieke of eenzame bezoeken, een boodschap doen voor iemand die dat zelf niet kan, geven wat je missen kan. En als we zelf ook iets door kunnen laten van dat licht, dan worden wij daar zelf ook mooier en kleurrijker van. Met twee of drie kom je samen toch een heel end…