• door: Els Rentenaar

Niets is zeker. En misschien zelfs dat niet? Verandering is er constant, geen dag is hetzelfde, maar soms zijn er van die dagen waarop dat concreter merkbaar is dan op andere dagen. Dan zijn er van die momenten waarop je ineens heel zeker weet… dat niets zeker is.

Er zijn in het leven verschillende pijlers waarop we de brug van onze zekerheid menen te bouwen: gezondheid, relaties, gezin, familie, werk, sociale contacten. Of misschien zijn het meer onze zelfgebouwde bruggetjes van schijnzekerheden over de onzekere soms troebele wateren van het leven. Soms zijn er van die gebeurtenissen die je doen verliezen wat je hebt, maar nooit wie je bent. Maar wat doe je als zo’n bruggetje instort? Aan wie of aan wat houd je je vast?

Momenteel leven we in een onzekere tijd: het corona-virus heeft de wereld in zijn greep en de mens lijkt vooralsnog machteloos. De overheid grijpt in, neemt maatregelen, en wat de een te veel en te ver vindt gaan vindt een ander aan regels nog tekortschieten. Wat is waarheid? Wat is de juiste weg? Onzekere tijden maken ons onzeker.

Het leven is van tijd tot tijd dus meer ‘een sprong in het diepe’, zogezegd. Maar de Engelse variant van deze uitdrukking spreekt misschien wel meer aan: ‘A leap of faith’, ofwel: ‘een sprong vol van geloof / vertrouwen’.

Het Levenspad is iets tussen een begin- en eindpunt in en hoe je er komt, dat mag je zelf maar zien uit te vogelen, zo lijkt het. Ook al kun je de weg die voor je ligt niet zien.

Maar was het niet Jezus zelf die ons met andere ogen leerde kijken? In de evangelielezing van vandaag (zondag 11 mei, Johannes 14:1-12) lezen we dat Tomas aan Jezus vraagt: ‘Heer, wij weten niet waar Gij heengaat: hoe moeten wij dan de weg kennen?’ en Jezus antwoordt daarop: ‘Ik ben de weg, de waarheid en het leven.’ We hebben in de voorgaande weken al eerder kunnen lezen dat Tomas soms ook twijfelde. Eerst zien en dan geloven? Maar ook dat Jezus met ons meeloopt op onze weg, soms zichtbaar, soms onzichtbaar, of iets er tussenin, zoals de Emmaüsgangers hebben meegemaakt. Misschien wel in die anderhalve meter tussen ons in…

Mogen ook wij vol vertrouwen onze weg vervolgen. Dat vraagt soms om met andere ogen te kijken en in vol vertrouwen de volgende stap te nemen.