• door Els Rentenaar

Vandaag is het Palmpasen en het begin van de ‘Goede Week’. Palmpasen: het herdenken van de intocht van Jezus in de stad Jeruzalem. Het volk dat was toegestroomd zwaaide Hem toe met palmtakken, zoals men tegenwoordig met vlaggetjes zwaait op koningsdag. De palmpaasstok is daarvan een afgeleide.

Hoe zou dat toen gegaan zijn? Het gerucht van Jezus’ komst naar Jeruzalem had door de stad gegonsd. Mensen dromden samen in de straten om Hem te kunnen zien en juichten Hem wuivend met palmtakken toe. Alsof ze een koning binnenhaalden. Een koning op een ezeltje. Een ongewoon gewone man. Je zal er maar bij geweest zijn, in die dagen…

Jezus: de gedreven man uit Galilea, die over God sprak alsof Hij over een vader sprak. De man die mensen niet opnam naar maatschappelijke maat, die niet oordeelde of veroordeelde, maar die de schoonheid zag in ieder mens. Hij wist het woord van God onder de mensen te brengen door het verstaanbaar te maken.

Maar Hij deed méér waardoor de mensen Hem toejuichten, toen Hij Jeruzalem binnenkwam: de kracht van zijn handen genas. Ook had hij iets weg van een rebel. Hij was niet bang om tegen de gevestigde orde in het verweer te komen. Je moest maar durven! Het gaf de onderdrukten in de stad nieuwe hoop. Hij sprak over liefde en over het eeuwig leven. En is dat niet iets wat we allemaal wel wensen?

Waar lopen wij eigenlijk nog warm voor? Wie halen wij juichend binnen? Wie volgen wij, omdat diegene ons zo weet te inspireren? We juichen met duizendtallen tegelijk popsterren of sporters toe en als voetballers een belangrijke bekerwinnaar zijn, nou ja vooruit, dan worden ze ook met veel eerbetoon binnengehaald. En dankzij de social media hebben we van iedereen en van onszelf binnen een mum ‘vrienden’ en ´volgers´ gemaakt. Een uitnodiging voor een event is zó verstuurd en in plaats van palmtakken zwaaien we met mobieltjes als we tijdens een concert geraakt worden. Hoe zorgen we ervoor dat we tussen al die impulsen aan informatie de boodschap nog verstaan?

Succes kan van korte duur zijn. Er is haast geen voorbeeld waaruit dat duidelijker blijkt dan uit het lijdensverhaal van Jezus. Geen scherper contrast dan de intocht van de Verlosser in Jeruzalem, die binnen een week omsloeg naar de terdoodveroordeling van diezelfde Verlosser. Van toegejuichd naar uitgehoond.

En nu? De tegenstelling met die feestelijke intocht van toen en de situatie waarin we nu leven, kan haast niet groter zijn. Geen grote mensenmassa op de been die iemand toejuicht, want de straten zijn stil en zo goed als leeg – ook in Jeruzalem vandaag de dag! De dubbele betekenis achter het lijdensverhaal van Jezus blijft merkwaardig: het verhaal van Palmpasen is, zo weten we nu, niet af. Het verhaal gaat door. Er volgt een weg van beproeving en veroordeling, de weg van lijden en sterven van Jezus. Maar ook dat is maar een deel van het verhaal. We mogen leven met de hoop en het vertrouwen dat het niet ophoudt met het lijden, maar dat ons daarna een betere toekomst en nieuw leven wacht!

Dus vandaag de dag, met Palmpasen, vieren we het leven in stilte en op afstand. We moeten noodzakelijkerwijze nu afstand bewaren tot diegenen die het meest kwetsbaar zijn, terwijl je die juist het liefste zou willen koesteren en dichtbij je houden. Andersom vinden mensen creatieve wegen om het contact juist op andere manieren in stand te houden, of betrokkenheid te tonen tot onze medemens. Zo zijn we soms heel dichtbij maar toch ver weg, of andersom.

De lente trakteert ons op prachtig weer dat uitnodigt om ervan te genieten, terwijl we ons in onszelf terug moeten trekken en op het eigen huishouden zijn aangewezen. Jarigen trakteren normaalgesproken uitgenodigde visite met graagte, maar vieren nu hun feestje klein. Geen slingers en ballonnen, geen Koning die juchend en zwaaiend met palmtakken wordt binnengehaald. Maar één ding is zeker: het verhaal gaat door…