Overweging 20 juni 2021 – door pastor Adolfs

VADERDAG; WERELD VLUCHTELINGENDAG

LEZINGEN: JOB 38,1.8-11; MARCUS 4,35-41

U kent ongetwijfeld de uitdrukking: ‘je moet er geweest zijn om er over mee te kunnen praten!’ Dit is niet altijd waar, want dan zou het wel erg rustig worden in de media.

Als het gaat over het evangelieverhaal van zojuist van de storm op het meer: ik ben daar geweest. Zo’n twintig jaar geleden was ik veertien dagen in Israël en heb plaatsen bezocht, waar Jezus volgens de vele verhalen in de Bijbel is geweest. Hoewel de naam van het meer niet wordt genoemd, wordt aangenomen dat dit het meer van Tiberias, ook wel het meer van Genesareth genoemd, zal zijn geweest. Daar werd door de leerlingen, waarvan een aantal visser was, veel gevaren en proviand gevangen. In dit fotoboek hier heb ik een paar foto’s van mijn tocht in een boot met collega’s op dit meer. Het water was toen rimpelloos, want er was geen wind. Zelfs op een van deze foto’s -niet de meest fraaie- zit ik  te gapen: kunt u nagaan!

Het evangelie van vandaag is toch wel een vreemd verhaal: de vissers onder de leerlingen hebben zich laten overvallen door een storm: je zou toch wel wat meer weerkennis hebben verwacht. Zij  waren bang voor verlies van hun boten en misschien zelfs voor een verdrinkingsdood in de golven. Ondertussen lag Jezus op de achtersteven op een kussen te slapen: van Hem hoefden ze  dus ook niets te verwachten. Toch deden ze een beroep op Hem om uit de nare situatie te ontkomen: ze maakten hem wakker. Jezus, die in een vroeger leven een beroep zal hebben uitgeoefend als timmerman, greep toen in en dwong de wind om te gaan liggen: ‘Zwijg stil!’ Welke schoenmaker bleef hier nou bij zijn leest, zou je bijna gaan denken. Jezus verweet de leerlingen toen ook nog dat zij bang waren en te weinig geloof en vertrouwen hadden in een goede afloop. Wat een verhaal!

Over windsterkte, storm, slechte weersomstandigheden, die ons vrij plotseling kunnen overvallen, gesproken: wij hebben een voorbeeld uit de praktijk. Via de weerberichten op de televisie, onze computer en de buienradar waren wij geïnformeerd en gewaarschuwd voor bijzonder slecht weer. Er heeft een hevige storm gewoed, afgelopen vrijdagnacht. Plaatselijk heeft het zelfs behoorlijk gespookt in ons land met zelfs grote schade in Leersum, Oldebroek en Tiel.

Nu denkt u misschien: gaat de pastor voor weerman spelen? Neen, ik wil het voorafgaande trachten te ‘vertalen’ naar situaties uit ons dagelijks leven. Want wie van ons heeft in zijn leven nooit hevige stormen meegemaakt in de betekenis van tegenslagen, ziek en zeer, afscheid van een dierbare, onmacht, ontslag, burn-out, gebrek aan uitzicht, kijk op een betere toekomst: vullen wij het maar in met ervaringen. Was het windkracht zes, zeven, acht of zelfs meer? Was het verwacht of onverwacht? En misschien zitten sommigen van ons momenteel zelfs nog in zo’n situatie.

Waar waren en zijn wij bang voor? De vraag mag dan zijn: hoe zijn wij hier uitgekomen, wie heeft die storm toen tot bedaren gebracht en hoe zal het ons nu verder vergaan? Er was misschien toen voor ons gevoel, en ook nu kan dat zo zijn, een slapende Jezus aan boord.

Even dan nu naar de eerste lezing van vandaag: Job moest ook ervaren hoe het in een  leven soms kan stormen. Van rijkdom aan bezit, familie en gezondheid ging het voor hem naar armoede, verlies van gezin, ziek en zeer. Hij accepteerde toen geen ‘eigen schuld, dikke bult’, want hij had naar zijn gevoel naar behoren geleefd. Hij klaagde zelfs God aan: ‘Waar was U?’ Kunt u dit meevoelen en misschien zelfs ook zo ervaren hebben en doet u dit misschien nog wel?Hoe betrekkelijk en niet-maakbaar kan het leven zijn! Was er te weinig geloof en vertrouwen op een ommekeer of een verbetering?

En toch zijn wij hier vanmorgen in deze viering: we hebben het overleefd, al is het met schrammen, butsen en bulten. Ik denk, ik geloof, dat dit komt omdat wij mensen om ons heen hebben gehad, en nog, die er waren en zijn als dit nodig was en is. Wij zijn dit ongetwijfeld ook voor anderen geweest.

Jezus, tot wie wij bidden, geeft inderdaad vaak de indruk te slapen. Ik geloof, opdat wij wakker worden en blijven om oog, oor en hart voor elkaar te zijn, misschien als redders in de nood! In die zin mogen en kunnen wij, naar beste vermogen, winden en stormen tot zwijgen brengen. Laten wij niet bang zijn om dit te bewerken. Deze positieve boodschap mogen wij horen en lezen in de Bijbelverhalen van vandaag.

Laten wij elkaar oproepen om hiervoor verantwoordelijkheid te dragen. Premier Rutte kondigde in zijn laatste persconferentie  versoepelingen in de coronamaatregelen aan, maar vroeg tegelijkertijd en terechtom een blijvende aandacht en waakzaamheid. Mag dit ook van toepassing zijn op de vele facetten van ons omgaan met elkaar.

Jezus zei: ‘Zwijg stil’ en bedaarde zo de storm: mogen wij stormen en winden kunnen beteugelen, maar dan moeten wij wel wakker blijven of worden en zeker niet zwijgen. Laten we zo oversteken! 

Ik wens u ook, als u dit viert, een fijne Vaderdag! Amen.