• door Els Rentenaar

Goede Vrijdag: op de een of andere manier is bij die benaming de associatie met de term ‘Thank God it’s Friday’ in mijn hoofd gekropen. Dat was de titel van een Amerikaanse discofilm, maar ook de naam voor een restaurantketen in Amerika, waar ze goddelijk lekkere steaks serveren. En dan, tja, is de vrijdag niet voor de meeste mensen normaal gesproken wel goed, vanwege het vooruitzicht van het naderende weekend? Maar… op Goede Vrijdag gedenken we de lijdensweg en de dood van Jezus aan het kruis.

Dus ‘Goed’? Nou ja, het is maar wat je ‘goed’ noemt. Laten we het er maar op houden dat´Het Goede´in de wereld op die dag aan de mensheid was ontvallen. Voor de Romeinse overheerser was Hij een onruststoker, een rebel, voor de gevestigde orde een vrijheidsstrijder die door een groeiende groep aanhangers een bedreiging vormde; voor anderen weer een handoplegger en gebedsgenezer en verteller van prachtige parabels over God en mens. Hij moet hoe dan ook een zeer inspirerende persoonlijkheid geweest zijn, in die dagen. Zoon van God of net zo goed als wij dat zijn een kind van God. Gevangen genomen en berecht. Verraden door een kus; hoe in-en-in slecht is het niet om verraden te worden door een liefhebbend gebaar? Maar voor ons: de Messias, die op Goede Vrijdag op wrede wijze is vermoord. Gestorven voor ons.

Je zal er maar bij geweest zijn, in die tijd. Hoe vreemd moet dat allemaal niet geweest zijn? Nog maar een paar dagen daarvoor was hij als een held, een idool, de stad binnengehaald. De mensen die Hem eerder hadden binnengehaald entoegejuicht als een koning, hoonden en bespotten Hem nog geen week later. Het volk dat eerder elkaar verdrong om een glimp van Hem op te kunnen vangen, dat hun mantels uitspreidde bij wijze van loper en Hem toezongen, stond nu in dichte rijen bij elkaar gedromd om getuige te kunnen zijn van Zijn veroordeling. Scheldend en spugend. De beloftevolle vreemdeling werd als een misdadiger berecht. Uitgeruild voor een echte misdadiger.

Een lijdensweg volgde. Op die dag had de angst van de Romeinse overheerser ervoor gezorgd dat deze wonderlijke Goddelijke persoonlijkheid als mens aan het kruis is gestorven. Angst voor het onbekende, of angst voor het feit dat de simpele boodschap van liefde niet werd begrepen. Hoe dan ook: de angst regeerde. Toen viel het doek…

En wat kunnen wij met deze boodschap? Zit er misschien een les in, iets waar wij vandaag de dag nog van kunnen leren? Hoe trouw zijn wij eigenlijk nog aan hetgeen waarin we oprecht geloven? Brengt niets ons dan uit ons evenwicht? Als wij het belang van de liefde niet meer zien, is de liefde dan nog wel van belang?

Misschien zijn ook wij wel te beïnvloeden door de massa, of door de ogenschijnlijk gevestigde orde, of door onze angsten. Misschien keren wij net zo gemakkelijk de voortvluchtigen in deze wereld de rug toe, wanneer we ze niet op hun woord willen geloven. Misschien verraden of ontkennen we net zo gemakkelijk de liefde van degenen die wij liefhebben. En wassen ook wij onze handen in onschuld. Een mens is er om gestorven. Gestorven voor ons welzijn. Toen. En misschien vandaag de dag nog steeds. Geen haan die ernaar kraait. Of toch….?

We kunnen ons nog steeds aangesproken en geraakt voelen door het lijden van Jezus. Ieder heeft zonder meer een eigen kruis te dragen in het leven, maar misschien vraagt het wel om meer herkenning dan alleen onze eigen ervaringen. Door niet slechts als getuigen langs de zijlijn te staan, maar deelgenoot te worden en soms het kruis te helpen dragen van onze medemensen. Ook wij struikelen soms onderweg, zijn mens tot aan de dood, maar het vraagt om hoop om weer op te kunnen staan. Om vertrouwen dat de aarde waarin vergankelijk leven ligt begraven ook weer nieuw leven voortbrengt. Als wij het belang van de liefde zien, is de liefde van belang.

Voorbij de angst ligt toekomst. Voorbij de angst krijgt de hoop en het vertrouwen weer nieuwe moed, en dat, dat is geloven! Geloven dat het uiteindelijk beter wordt. Al wat het vraagt is: geduld en vertrouwen… het vertrouwen om je angst in Zijn hand te leggen. Thanks God, it’s Friday!