• door Dorothée van Leer-Wassenburg

Als u dit leest, zijn we halverwege de voorbereidingstijd voor Pasen.
Het is de vreemdste Veertigdagentijd ooit en het zal de stilste Stille Week en de meest bizarre Pasen sinds eeuwen worden.

Aswoensdag was/leek alles nog heel normaal… drie weken later ontwaakten we in een totaal andere wereld.
Koning Corona had een staatsgreep gepleegd en de hele wereld in een mum van tijd aan zijn voeten gekregen. Eerst nog wat lacherig, toen schoorvoetend en vervolgens verbijsterd volgden we zijn bevelen.
We bleven zoveel mogelijk thuis, we vermeden elkaar, we schudden geen handen meer – en elkaar zoenen en knuffelen was er helemaal niet meer bij. Elke kus kon immers een Judaskus zijn…

Op het moment dat ik dit schrijf, is het 20 maart en ik heb geen idee hoe we er voor staan als u dit leest. Hoe en waar en met wie jullie Pasen zullen vieren. Hebben we ergens toch een nieuwe toon gevonden om het Alleluia te zingen? misschien niet jubelend en uit volle borst, maar zachtjes en fluisterend.
Intussen zijn kerken en andere bedehuizen overal ter wereld vervuld van een oorverdovende stilte…

Het is vandaag 20 maart, de officiële lente is ingegaan en de schuldeloze natuur gaat gewoon haar gang. Zojuist heb ik een enorme bos tulpen gekocht en alle vazen die ik kon vinden gevuld met lentebeloften.

Het is 20 maart en niemand heeft er enig idee over hoe het morgen zal zijn.
Hoe staat de wereld er voor als u dit stukje leest? Kunnen we straks de Eerste Communie vieren? Hemelvaart en Pinksteren?
Wordt alles ooit weer gewoon in de kerk, in ons land, op deze planeet?

Wat moet ik zeggen, wat zal ik schrijven?
Schrijf maar een lekker bemoedigend stukje‘, zei iemand.
Wil ik best, maar hoe dan…wat dan…?
Ik kan me opeens heel goed indenken hoe de leerlingen van Jezus zich moeten hebben gevoeld in die vreemde Na-Pasen periode met al die wonderlijke gebeurtenissen nog vers in het geheugen.

Ze hadden toch wel ongelooflijk veel te verwerken. Al die gevoelens van verwondering, paniek, blijdschap, gemis, heimwee, schaamte, angst, vreugde en alle combinaties daarvan moeten als een storm in hun harten hebben gewoed. Maar in hun huizen heerste de stilte.

Waren ze nét bekomen van de triomftocht door de poorten van Jeruzalem, die vreemde laatste maaltijd met Jezus, de verschrikkelijke gebeurtenissen van de dag daarna en nog volledig ondergedompeld in het rouwproces… werden ze plotseling overvallen door raadselachtige berichten over een leeg graf.
Ongelovig lachend, toen schoorvoetend, daarna verbijsterd en werd ongeloof een voorzichtig geloven. Toen kwam de euforie.
Ontmoetingen met Jezus die nog meer verwarring zaaiden.
Amper daaraan gewend moesten ze weer afscheid nemen. Wat hen overbleef was vol ongeloof naar de hemel staren met nog altijd die vonkjes van hoop die werden aangeblazen door een plotseling opstekende wind die hen enthousiast naar buiten dreef.
Vonkjes werden vuur en helemaal vervuld daarvan gingen ze op weg zelfverzekerd en overtuigd van de opdracht die hen te wachten stond.
Maar toch: hóe dan, en waar te beginnen in een wereld die van het ene op het andere moment compleet veranderd was?

We zijn ruim 20 eeuwen verder en ook wij ontwaakten op een mooie lentedag, in 2020, in een wereld waarin niets meer vanzelfsprekend is.
En net als Jezus ’vrienden zoeken we verdwaasd onze weg door de verstilde straten, langs de lege kerken.

Verdwaasd, verdwaald, verweesd moeten de leerlingen zich hebben gevoeld. Als wezen…
Wonderlijk genoeg heeft het woord WEZEN woord ook de betekenis van ER –ZIJN… De naam waaronder de Eeuwige zich bekend heeft gemaakt, waarmee Hij/Zij zich wil laten kennen. Nog steeds.
Zij/Hij is er.
Ook als je er niets van merkt, ziet, voelt of ervaart.
Als je je godverlaten voelt, geïsoleerd, afgesneden van alles en iedereen.

Daarom,
Voor allen die zich eenzaam en verweesd voelen,
voor allen die bang zijn voor de toekomst,
deze oprechte bede:

Laat U zien, Eeuwige.
Kom heilige Geest met vonken van geloof, hoop en liefde.
WEES ER.

En voor allen die niet kunnen of willen geloven
Laten wij – mensen – ER dan voor hen ZIJN.
En zolang dat nog niet fysiek kan…
Gezellige brieven, leuke kaartjes, belangstellende telefoontjes, een fleurig bosje tulpen voor de deur, kunnen een geschenk uit de hemel zijn.

                                  Lieve groet uit Zwolle van Dorothée