Overweging zondag 17 oktober 2021 – door pastoor-deken Jongerden

Het leven en het optreden van Jezus maakte veel los bij het volk. Ook bij de leerlingen. Ze voelden zich de uitverkorenen die dicht bij die wondere man mochten zijn: genezer van zieken, een leraar met gezag, met macht over de zee en de wind. En ze begonnen te dromen, dromen van een ereplaats, van een belangrijke post in het komende rijk. Niets menselijker dan dat. Eigenlijk ook niets verkeerds. De natuur heeft ons allemaal verschillende temperamenten en talenten gegeven. Sommigen van ons worden natuurlijkerwijs aangetrokken tot het nemen van verantwoordelijkheid. Sommige mensen zijn inderdaad geboren leiders en daar is op zich niets mis mee. Maar ze moeten wel op hun hoede zijn: aan verantwoordelijkheid en leiderschap kleeft de verleiding van macht, van misbruik van macht. Dat geldt niet alleen voor de groten der aarde, want we zijn er allemaal denk ik wel gevoelig voor.

Machtsmisbruik gebeurt overal: in gezinnen en relaties, in de politiek door ministers en kamerleden, in scholen, door ouders en leraars, in de sport tussen trainers en pupillen, in de kerk, door priesters, bisschoppen en prelaten en gelovigen. Maar ook tussen kinderen en collega’s is er vaak een latente machtsstrijd aan de gang, niet altijd openlijk maar zeker in de gedachten.

Misbruik van macht is als een etterbuil die groeit op onze drang om vooruit te komen. Die neemt verschillende gedaantes aan. Soms is het openlijke machtsdrang, maar ook bezitsdrang en behoefte aan aanzien zijn er vormen van. Soms verbindt de machtsdrang zich geniepig met het goede, met ons rechtvaardigheidsgevoel. Dan ligt neerkijken op anderen en het oordeel over hen klaar, zoals ook betweterij en leslezerij.

Jezus brengt een nieuw soort macht onder de aandacht. De macht van de liefde en het dienen. Hij zal er zelf het sacrament en het teken van worden wanneer Hij uit liefde zijn leven aan ons geeft. Jezus’ macht heeft een andere bodem, een andere bron: niet de ambitie om vooruit te komen drijft Hem, maar de goddelijke gloed van de liefde. Die gebruikt andere middelen: zij legt zich niet op met geweld of grootspraak, ze wordt niet gedreven door ongeduld, ze schakelt niemand uit, zet niets of niemand naar zijn hand en speelt niet de moraalridder. Ze is eerder lankmoedig, geduldig en goedertieren, ze nodigt liefdevol uit, dwingt niets of niemand, ze roept op en brengt leven en gunt het elkander om zichzelf te zijn: de mooiste gave die men aan de ander kan geven. Dat gunt God ook aan iedereen. Het is jammer dat mensen het elkaar afnemen om zelf de eerste of de beste te zijn.

Tot die houding van liefde roept Jezus zijn twee ambitieuze leerlingen op: ‘Jullie ambitie om vooruit te komen is goed, als je met Mij jezelf onderdompelt in het doopsel van de liefde. Zal je het kunnen? Zal je de prijs van de liefde kunnen opbrengen?

Dat is wat Jezus vandaag met ons doet: Hij nodigt ons, zijn volgelingen en leerlingen, uit om onder geen beding ons te laten verleiden tot macht en verantwoordelijkheid die niet de liefde als basis heeft. De liefde is de enige macht die opbouwt en onweerstaanbaar sterker is dan al het wapengekletter.

Daarom: wees dienaar, dienaar van de liefde in alles wat je zegt, doen, wat je taak of je verantwoordelijkheid ook is.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *